Laten we beginnen bij het begin. Mijn eerste geboorte waar ik bij mocht zijn was van een klant die ik al veel vaker heb gezien: Wieke & Roy,
Zij trouwden een aantal jaren geleden en ik mocht hun bruiloft fotograferen. Later fotografeerde ik ook de zwangerschap van Wieke waarbij geboortefotografie ter sprake kwam.
Ik ken dit lieve stel dus inmiddels dus al even.
Zij vertrouwden mij om de bevalling te fotografeerde. We besproken van te voren alles wat belangrijk is om te weten: Wanneer bel je mij? Wat zijn jullie wensen? Wat als de bevalling start op een moment wanneer ik niet beschikbaar ben?
Om een bevalling te fotograferen, moet je als fotograaf goed voorbereid zijn:
- Ik moet ten alle tijden mijn cameratas klaar hebben staan, accu’s opgeladen hebben en SD kaarten geformatteerd hebben.
- Mijn telefoon moet altijd bij mij in de buurt zijn en dus ook opgeladen zijn.
- Ik heb een oppas nodig voor mijn zoontje. Ieder moment wordt dus van te voren ingedekt door mij.
- Ik zorg er voor dat de auto altijd nog minimaal een halve tank heeft.
- De contact gegevens van zowel Wieke & Roy staan ingesteld als noodoproep, als ze mij bellen in de nacht zal mijn telefoon hard overgaan waardoor ik sowieso wakker wordt.
BIJZONDER
Deze bevalling was bijzonder. Sowieso omdat het de eerste bevalling was waar ik bij mocht zijn. Wat was dat magisch en bijzonder. Ik voelde mij zo blij om het vertrouwen te krijgen en om zo’n bijzonder moment vanaf de zijlijn te mogen beleven.
Daarnaast was ik op het moment dat de bevalling startte zelf ook zwanger. 2 maanden na deze bevalling zou ik zelf bevallen, mogelijk in het zelfde ziekenhuis!
DE BEVALLING
Terwijl de wereld buiten nog sliep, kreeg ik een berichtje van Wieke: “De bevalling is begonnen”. Vanaf dat moment nam haar man Roy het contact met mij over. Hij belde mij om te vertellen dat ze toch naar het ziekenhuis waren gegaan. Ik had in de tussentijd alles al klaargelegd en mij voorbereid dus na dat telefoontje kon ik ook direct die kant op gaan.
Ik kwam aan in het ziekenhuis, ik was best nerveus kan ik je vertellen. Toch voelde het vertrouwd. Niet vanwege de plek, maar vanwege hen. Ik kende Wieke en Roy dus al van een van de mooiste dagen uit hun leven: hun trouwdag. Toen stond ik tussen bloemen, gelach en zachte zonlicht van oktober. Nu stapte ik een ziekenhuiskamer binnen waar het licht zachter was, gefilterd door halfgesloten gordijnen. Maar de liefde tussen hen? Die was precies hetzelfde. Binnen was het stil, op het ritme van weeën en gefluister na. Dit was geen onbekende plek voor mij. Ik was zelf 3 jaar geleden ook in dit zelfde ziekenhuis bevallen van onze prachtige zoon Stenn.
Wieke kreeg een ruggenprik, waarna ik haar zag veranderen. De pijn zakte af en ze kon volledig haar regie weer terug pakken. Wee na wee pufte ze weg, iedere wee bracht haar dichter bij haar baby. In deze fase konden we nog gezellig kletsen, we hadden het over de bruiloft, dingen die er de afgelopen week speelden in onze omgeving en er heerste een fijne zachte sfeer.
Na verloop van tijd nam de kracht van de weeën weer toe en zette ik een stapje terug. Roy steunde Wieke volledig bij iedere wee en de kamer werd gevuld met een krachtige, beheerste sfeer. Ik legde deze momenten vast. Een hand op het hoofd van Wieke, een zachte kus en het harde werken.
VOLLEDIGE ONTSLUITING
Er was een moment waarop de tijd leek stil te staan. De weeën volgden elkaar sneller op, de energie in de kamer veranderde. Ik voelde mijn eigen ademhaling hoger worden, terwijl ik mezelf eraan herinnerde mijn focus te houden. Dit is hún moment. Ik ben hier om dit moment te bewaren en voor altijd te kunnen herinneren.
En toen, ineens, was hij daar: LENNON
Een eerste kreet vulde de kamer. Dat geluid : rauw, krachtig, nieuw. Het bezorgde mij kippenvel. In Roy’s gezicht zag ik een enorm trotse blik. Wieke keek op met een mengeling van ongeloof, opluchting en liefde die ik amper kan beschrijven. Kleine Lennon werd op Wieke’s borst gelegd. De blik van Wieke naar Roy was onbeschrijfelijk en zo mooi. Dat werd een foto wat voor altijd een verhaal zal vertellen
Ik voelde mijn ogen prikken achter mijn camera. Dit is altijd het punt waarop ik extra dankbaar ben voor mijn rol. Ik mag dichtbij komen, maar ik mag ook schuilen achter mijn lens. Terwijl ik foto’s maakte van dat eerste huid-op-huidcontact, van Roy’s trillende handen die hun zoon voorzichtig aanraakten, wist ik: dit zijn beelden die over twintig, dertig jaar nog steeds zullen spreken.
Wat me misschien nog het meest raakte, was de stilte na de storm. De kamer werd rustiger. Zacht gefluister. Kleine kusjes op een donzig hoofdje. Roy die Wieke aankeek zoals hij dat op hun trouwdag deed, maar nu met een nieuwe laag. Niet alleen man en vrouw, maar vader en moeder.
Toen ik later mijn spullen inpakte, keek ik nog één keer om. Lennon lag tevreden tegen zijn moeder aan, Roy zat naast hen, zijn hand beschermend om hen heen. Het voelde rond. Alsof ik een verhaal dat ik jaren geleden begon vast te leggen, nu een nieuw hoofdstuk zag krijgen: Van bruidspaar naar gezin.
En ik? Ik voelde me vereerd. Dat ik niet alleen de grote momenten mag fotograferen, maar ook de kwetsbare, stille, krachtige tussenmomenten. De geboorte van Lennon was geen gebeurtenis die ik alleen vastlegde. Ik beleefde haar mee. Met ingehouden adem, met kippenvel, met een hart dat nog net iets voller naar huis reed dan toen ik kwam.
VRIENDSCHAP
Ik heb de meest mooie momenten van dit lieve stel mogen fotograferen en heel dichtbij hun mogen staan op deze momenten, ze gaven mij hun vertrouwen. Het schept een band. Die band hebben we ook gekregen. Inmiddels zie ik Wieke vaak en is er een vriendschap ontstaan en zullen onze kindjes ook van en met elkaar leren ♡
